این وصیت حسین بن علی بن ابی طالب است که به برادرش محمد مشهور به محمد حنیفه نگاشته است . حسین شهادت میدهد که هیچ محبوب و معبودی جز خدای یگانه نیست که یکتا و بی همتاست . آنکه محمد (ص) بنده و فرستاده اوست که دین حق را آورده است.

گواهی میدهم بهشت حق است . آتش دوزخ حق است و رستاخیز حتمی و بی تردید و برانگیزاندن از قبر گریز ناپذیر است .

آگاه باشید من به غرور و تبهکاری و خوش گذرانی از مدینه بیرون نیامدم.((به اصلاح و سازندگی امت جدم برخاستم و بیرون شدم . می خواهم امر به معروف و نهی از منکر کنم و سیره و روش جدم و پدرم علی بن ابی طالب (ع) راه بسپارم)).هر کس مرا به دلیل حقانیت را راهم بپذیرد ، باید و شاید که خداوند را به عنوان حق مطلق پذیرا باشد و اطاعتش پیشه سازد .وهر کس مرا نپذیرد شکیبایی وصبر پیشه خواهم کرد تا خداوند میان من و گروه مخالفانم داوری کند ،که او بهترین و برترین داوران است .

این وصیت من به توست ، ای برادر! وتوفیق جز به او و رحمت و لطف وی نیست . بر او تکیه و توکل میکنم و به یو او باز خواهم گشت